Het is woensdagochtend, 23 januari

Energiek en goedgehumeurd verschijnt Jaap van Zweden op de bok en kondigt aan dat we verder gaan waar we gisteren waren gebleven: cijfer 38 in de 1e akte. Hij geeft een montere inzet, het orkest speelt dito. Het lastige triolenritme, dat gisterenmiddag wegens concentratieproblemen aan het eind van een lange repetitie nog niet erg onder elkaar stond, loopt vandaag meteen als een trein. Geconcentreerde gezichten in de eerste violengroep. Rechte ruggen bij de houtblazers. Iedereen beseft dat er nog veel werk te verrichten is. Bij een opera van dergelijke omvang, weten we, komen de passages die we nu repeteren op zijn vroegst over drie repetitiedagen weer aan de beurt. Dan hebben koor en solisten zich inmiddels bij ons gevoegd en zal er minder gelegenheid zijn om te werken aan orkestrale finesses. Maar vandaag kan Jaap het zich nog permitteren om een vroom trombonekoraaltje onder de loep te nemen: "Ik vind alles over het algemeen zeer mooi klinken, maar zou het hier nog zachter kunnen? Goud! Belegen! Rond!" Bewonderende blikken en een complimenteus handgebaar als dat lukt. Schuin achter Jaap zingt assistent-dirigent Aldert Vermeulen onvermoeibaar, met gedempte stem alle zangpartijen mee: "Des Reinen Arm gieb Heldenkraft, des Falschen Stärke sei erschlafft...". Ik verdenk hem ervan dat hij de hele partituur uit zijn hoofd kent...

Mijn aandeel als slagwerker in deze productie is eigenlijk beschamend klein. Twintig bekkenslagen in de eerste akte, welgeteld één in de tweede en dan nog eens zestien in de derde. Toch is het een schitterende, zeer dankbare partij, waarvoor ik bij hoge uitzondering onze enorme (voor fijnproevers: 22 inch) bekkens uit de kast heb gehaald. Verder mag ik zorg dragen voor een klokslag en wat wapengekletter. Mijn partij staat dus in geen enkele verhouding tot bijvoorbeeld de vioolpartijen, die zo'n 58 pagina’s beslaan, zwart van de noten. Van de intekenlijst voor de fysiotherapeut, die speciaal voor deze veeleisende productie is ingehuurd, is inmiddels goed gebruik gemaakt. Ik heb diepe bewondering voor mijn blazende en strijkende collega's, niet alleen voor de fysieke prestatie die zij in deze weken moeten leveren, maar ook voor de hoge concentratie, de permanente alertheid die ze weten op te brengen. En intussen zit ik maar een beetje de partituur mee te lezen.

Gelukkig ben ik vandaag al voor de eerste pauze aan de beurt. Een lieve collega heeft vanochtend een heus zwaard voor me meegebracht, waarmee ik drie rake klappen op een gong-bij-wijze-van-schild geef. Eergisteren deed ik dat nog met een keukenmes, maar dit voelt en klinkt toch al veel echter. Een kwartier later beleef ik mijn two minutes of fame aan het slot van de eerste akte. Wat een schitterende apotheose is dat toch, zo briljant georkestreerd! En dan is het koor er vandaag nog niet eens bij... Jaap laat het ons twee keer spelen, net genoeg om een begin van spierpijn in mijn rechteronderarm te veroorzaken. De rest van de repetitie zal besteed worden aan de tweede akte, vanaf cijfer 10. Mijn taak als slagwerker zit erop voor vandaag. Tijd om dit stukje te schrijven.

Nog anderhalve week scheidt ons van het concert. Hoeveel manuren zijn ermee gemoeid voordat een opera als Lohengrin tot klinken wordt gebracht? Alle studie- en repetitietijd van ieder individueel orkest- en koorlid bij elkaar opgeteld, het kan niet anders dan een duizelingwekkend aantal zijn. Al die samengebalde energie en concentratie komt tezamen op dat ene concert. Daar moet het gebeuren, in één keer op topniveau, in het Concertgebouw en live op Radio 4. Een paar uur genieten en dan is het voorbij. Of nee, herstel! Deze keer mogen we het concert nog eens geven, drie dagen later in Parijs. Het is een uitzondering, dat een Matineeconcert herhaald wordt en als ik het goed begrepen heb, komt het in dit speciale geval doordat één van de solisten dat als voorwaarde heeft gesteld. Ik vind dat het een gewoonte zou moeten zijn.
 

REAGEER

Code: * typ deze hierboven over